Συνοβιακές Κύστεις.

Οι σπονδυλικές αρθρικές κύστεις, επίσης γνωστές ως συνοβιακές κύστεις, προκύπτουν από τις ζυγοαποφυσιακές αρθρώσεις και είναι συμπτωματικές σε σημαντικό αριθμό ασθενών. Αυτή η οντότητα περιλαμβάνει τόσο τις αρθρικές όσο και τις γαγγλιακές κύστεις, αλλά η διάκριση μεταξύ αυτών των οντοτήτων είναι μόνο ιστολογική, με την κλινική εικόνα και την αντιμετώπιση να είναι οι ίδιες.
Η συχνότητα εμφάνισης κύστεων του αρθρικού υμένα της σπονδυλικής στήλης έχει αναφερθεί ότι κυμαίνεται μεταξύ 1-10% ανάλογα με τον πληθυσμό και τη μέθοδο (δηλαδή, χειρουργική έναντι απεικονιστικής).
Οι σπονδυλικές αρθρικές κύστεις μπορεί να είναι ασυμπτωματικές και να εντοπίζονται τυχαία. Μία μεγάλη σειρά ανέφερε ότι ~50% θεωρήθηκαν τυχαίες και ~50% συσχετίστηκαν με ομόπλευρη ριζοπάθεια. Μεγαλύτερες και πιο πρόσθια τοποθετημένες κύστεις που εκτείνονται στον σπονδυλικό σωλήνα μπορούν να οδηγήσουν σε πόνο στην μέση, συμπτωματική στένωση του σπονδυλικού σωλήνα (συμπεριλαμβανομένου του συνδρόμου ιππουρίδας ) και ριζοπάθεια.
Οι σπονδυλικές αρθρικές κύστεις έχουν εξωσκληρίδια εντόπιση και προκύπτουν ως "κήλες" από την αρθρική κάψα της ζυγοαποφυσιακής άρθρωσης, αν και η παθογένεση δεν είναι σαφής. Εσωτερικά είναι επενδεδυμένες με αρθρικό επιθήλιο και γεμάτες με διαυγές ή αχυρόχρωμο υγρό. Μπορεί να περιέχουν και πιο σύνθετο υγρό ως αποτέλεσμα εσωτερικών υπολειμμάτων ή αιμορραγίας. Το ενδοκυστικό αέριο θεωρείται σπάνιο και προκύπτει από το φαινόμενο του κενού σε μια παρακείμενη αρθρική επιφάνεια.
Οι αρθρικές κύστεις στη σπονδυλική στήλη εμφανίζονται κυρίως στην οσφυϊκή περιοχή λιγότερο συχνά στην αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης και είναι σπάνιες στη θωρακική μοίρα της σπονδυλικής στήλης.

Οι σπονδυλικές αρθρικές κύστεις μπορούν να χειρουργηθούν ή να προσπελαστούν διαδερμικά. Η κυστεκτομή ή η εκτομή μέσω πεταλεκτομής είναι η κύρια προσέγγιση, καθώς η συντηρητική αντιμετώπιση έχει υψηλά ποσοστά αποτυχίας. Η υποτροπή της κύστης μετά την εκτομή είναι σπάνια (~1%) .

Κύστη Tarlov.

Οι κύστεις Tarlov, που ονομάζονται επίσης και περινευρικές κύστεις, είναι θύλακες γεμάτοι με εγκεφαλονωτιαίο υγρό που σχηματίζονται στις νευρικές ρίζες της σπονδυλικής στήλης,  στο ραχιαίο γάγγλιο αυτών (οπίσθιο έλυτρο νευρικής ρίζας). Αυτές είναι νωτιαίες μηνιγγικές κύστεις τύπου II που είναι, εξ ορισμού,  εξωσκληρίδιες αλλά περιέχουν νευρικό ιστό. Οι περισσότερες κύστεις Tarlov είναι ασυμπτωματικές, αλλά σε ορισμένα άτομα μπορεί να οδηγήσουν σε νευρολογική δυσλειτουργία και πόνο. Αυτές έχουν ονομαστεί ιερές συμπτωματικές κύστεις Tarlov. Οι κύστεις Tarlov είναι συχνές και εντοπίζονται σε ποσοστό έως και 4,6% του πληθυσμού, συχνότερα στις γυναίκες. Περιγράφηκαν για πρώτη φορά από τον Αμερικανό νευροχειρουργό Isadore Max Tarlov (1905-1977) το 1938.
Η συχνότητα και η σοβαρότητα των συμπτωμάτων σε ασθενείς με κύστεις Tarlov είναι αμφιλεγόμενες. Παραδοσιακά, και σε μεγάλο βαθμό η κυρίαρχη άποψη, είναι ότι, όπως και άλλες νωτιαίες μηνιγγικές κύστεις, η συντριπτική πλειοψηφία των κύστεων Tarlov εντοπίζονται τυχαία και είναι εντελώς ασυμπτωματικές. Οι μεγάλες κύστεις μπορεί να προκαλέσουν τοπικά φαινόμενα πίεσης και να αναδιαμορφώσουν τα οστά. Ωστόσο, τα συμπτώματα δεν φαίνεται να συσχετίζονται καλά με το μέγεθος.
Σε ορισμένους ασθενείς, ωστόσο, φαίνεται ότι οι κύστεις Tarlov αποτελούν την αιτία συμπτωμάτων, όπως πυελικός ή περινεϊκός πόνος/δυσφορία, σφιγκτηριακή/σεξουαλική δυσλειτουργία, ριζιτικός πόνος/μούδιασμα και νευρογενής χωλότητα. 
Οι κύστεις Tarlov είναι περινευρικές κύστεις που βρίσκονται μεταξύ του περινευρίου και του ενδονευρίου, του ραχιαίου κλάδου μιας ιερής νευρικής ρίζας στο επίπεδο του γαγγλίου της ραχιαίας ρίζας. Επικοινωνούν με τον υπαραχνοειδή χώρο (συχνά ελάχιστα) και επομένως περιέχουν ΕΝΥ, αλλά μπορεί επίσης να περιέχουν νευρικές ρίζες κεντρικά ή στο τοίχωμά τους.
Ο Tarlov πρώτος τις διαφοροποίησε από τα μηνιγγικά εκκολπώματα, τα οποία εμφανίζονται περιφερικότερα, δεν περιέχουν νευρικές ρίζες και έχουν εκτεταμένη επικοινωνία με τον υπαραχνοειδή χώρο.
Έχουν περιστασιακά συσχετιστεί με διαταραχές του συνδετικού ιστού:

    -Σύνδρομο Μarfan 
    -Σύνδρομο Ehlers-Danlos
    -Νόσος Sjögren
    -Σύνδρομο Loeys-Dietz

 

Αν και είναι πιο συχνές στην κατώτερη οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης και στο ιερό οστό, μπορούν να εμφανιστούν οπουδήποτε στη σπονδυλική στήλη.
Σε ασυμπτωματικά άτομα δεν απαιτείται θεραπεία ή περαιτέρω διερεύνηση. Αυτό αφορά τη συντριπτική πλειονότητα των κύστεων Tarlov. 
Σε ασθενείς με κατά τα άλλα ανεξήγητα νευρολογικά συμπτώματα που ενδεχομένως να αποδίδονται στις κύστεις, ενδέχεται να απαιτείται περαιτέρω διερεύνηση ή/και θεραπεία. 
Η ηλεκτρομυογραφία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αναγνώριση αξονικής βλάβης σε συμπτωματικούς ασθενείς. Οι κύστεις που θεωρούνται συμπτωματικές μπορούν να αναρροφηθούν υπό καθοδήγηση αξονικής τομογραφίας χρησιμοποιώντας την τεχνική δύο βελόνων και μπορεί να εγχυθεί ινώδης ως σφραγιστικό . 
Έχουν επίσης περιγραφεί πολυάριθμες χειρουργικές προσεγγίσεις.

Κύστη Μεσοσπονδύλιου Δίσκου.

 

Οι δισκικές κύστεις είναι ασυνήθιστες βλάβες της σπονδυλικής στήλης και αντιπροσωπεύουν μια εξωμηνιγγική κύστη που επικοινωνεί με τον παρακείμενο μεσοσπονδύλιο δίσκο μέσω μιας δακτυλιοειδούς ρωγμής. Η αιτιολογία αυτών των κύστεων παραμένει αβέβαιη, αλλά πιστεύεται ότι εμφανίζονται λόγω τραυματικής διαταραχής του δακτυλίου με επακόλουθη συσσώρευση υγρού, το οποίο σχηματίζει μια περιβάλλουσα ψευδοκάψουλα. Υπέρ αυτής της θεωρίας ενισχύει το γεγονός ότι εμφανίζονται κυρίως σε νέους άνδρες και συχνά αιμορραγούν κατά τη χειρουργική επέμβαση. Μια άλλη θεωρία προτείνει ότι μια κήλη δίσκου μπορεί να προκαλέσει ρήξη του επισκληρίδιου φλεβικού πλέγματος, οδηγώντας σε επισκληρίδιο αιμάτωμα. Εάν αυτό το αιμάτωμα δεν απορροφηθεί πλήρως, πιστεύεται ότι σχηματίζει μια δισκική κύστη.

Η συντριπτική πλειοψηφία των δισκικών κύστεων, όσο σπάνιες κι αν είναι, έχουν αναφερθεί σε άνδρες (Α/Γ: 9/1), συνήθως ασιατικής καταγωγής και συνηθέστερα αφορούν νεαρούς ενήλικες με μέση ηλικία τα 30 έτη . 
Η κλινική τους εικόνα δεν διακρίνεται από την κήλη δίσκου, με την ισχιαλγία και τον πόνο στην μέση να είναι τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα. Περίπου οι μισοί από τους ασθενείς είναι συμπτωματικοί. 
Οι δισκικές κύστεις έχουν κυρίως ινώδες τοίχωμα χωρίς επιθηλιακή επένδυση (70-80% των περιπτώσεων), γεγονός που υποδηλώνει μη νεοπλασματική προέλευση. Αυτό το τοίχωμα αποτελείται κυρίως από πυκνό κολλαγονώδη ιστό με ινοβλάστες και ελάχιστη φλεγμονή. Η συχνή παρουσία μακροφάγων φορτωμένων με αιμοσιδηρίνη (60-70%) υποστηρίζει την προέλευση του αιματώματος από μικροαιμορραγίες. Επιπλέον, εκφυλισμένο υλικό δίσκου βρίσκεται στο 40-50% των κύστεων, συνδέοντάς τες με εκφύλιση του μεσοσπονδύλιου δίσκου 
 

Η θεραπεία δεν απαιτείται πάντα και έχουν αναφερθεί περιπτώσεις αυθόρμητης υποχώρησης των δισκικών κύστεων. Η επισκληρίδια χορήγηση στεροειδών/τοπικού αναισθητικού μπορεί να είναι ανακουφιστική. Μπορεί επίσης να γίνει αναρρόφηση με καθοδήγηση αξονικής τομογραφίας. Η μικροχειρουργική εκτομή είναι η πιο συχνή εναλλακτική λύση εάν απαιτείται.
Τα ποσοστά υποτροπής για τις θεραπευμένες κύστεις του δίσκου είναι σχετικά χαμηλά, περίπου στο 10% .

Ανεύρυσμα οφθαλμικής.

Μηνιγγιωμάτωση εγκεφάλου.

Χειρουργική αντιμετώπιση συνδρόμου καρπιαίου σωλήνα.

 

Αυχενική μυελοπάθεια λόγω κήλης μεσοσπονδυλίου δίσκου.

Αυχενική δισκοκήλη Α5Α6.