Μυελοβλάστωμα.

To μυελοβλάστωμα (Medulloblastoma, WHO grade IV) είναι ένας ταχέως αναπτυσσόμενος, κακοήθης όγκος του κεντρικού νευρικού συστήματος που ξεκινά από την παρεγκεφαλίδα. Αποτελεί τον πιο συχνό κακοήθη εγκεφαλικό όγκο της παιδικής ηλικίας, αν και μπορεί σπανιότερα να εμφανιστεί και σε ενήλικες. Το μυελοβλάστωμα προκύπτει από παρεκκλίνοντα βλαστικά κύτταρα της παρεγκεφαλίδας που έχουν εμποδιστεί να διαφοροποιηθούν στους φυσιολογικούς κυτταρικούς τους τύπους. Όταν αυτά τα εμβρυϊκά κύτταρα υφίστανται γενετικές μεταλλάξεις, η φυσιολογική τους ωρίμανση σταματά. Αντί να ολοκληρώσουν τον κύκλο τους, αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα. Αυτή η αναστολή της ανάπτυξης εξηγεί την παρουσία πρωτόγονων κυττάρων και τις χαρακτηριστικές δομές (όπως οι ψευδοροζέτες Homer Wright) που εντοπίζονται στις βιοψίες. Παρόλο που το μυελοβλάστωμα δεν είναι κληρονομικό, κάποια σύνδρομα όπως το σύνδρομο Gorlin ή το σύνδρομο Turcot μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο ανάπτυξής του. Λόγω της κακοήθους φύσης του ως βαθμού IV κατάWHO , απαιτεί άμεση και επιθετική ιατρική αντιμετώπιση.

Μοριακές Υποομάδες (Molecular Subgroups).

Η σύγχρονη ιατρική δεν αντιμετωπίζει το μυελοβλάστωμα ως μία ενιαία νόσο.  Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO), ταξινομείται σε 4 κύριες γενετικές υποομάδες που καθορίζουν την πρόγνωση και τη θεραπεία:

Group 1: χαρακτηρίζεται από την παθολογική ενεργοποίηση του μονοπατιού σηματοδότησης  WNT/β-catenin. Αυτό το βιολογικό μονοπάτι είναι απαραίτητο για την εμβρυϊκή ανάπτυξη, τη διατήρηση των βλαστοκυττάρων και την ομοιόσταση των ιστών. Ωστόσο, η παθολογική του ενεργοποίηση (συνήθως λόγω γενετικών μεταλλάξεων) αποτελεί βασικό μοχλό για την ανάπτυξη συγκεκριμένων μορφών καρκίνου και όγκων. Είναι η  πιο σπάνια υποομάδα των μυελοβλαστωμάτων αλλά με την καλύτερη πρόγνωση, παρουσιάζοντας ποσοστά ίασης που συχνά ξεπερνούν το 90%.

Group 2: χαρακτηρίζεται από την παθολογική ενεργοποίηση του μονοπατιού σηματοδότησης Sonic Hedgehog (SHH). Αντιπροσωπεύει περίπου το 25% με 30% όλων των περιπτώσεων μυελοβλαστώματος Εμφανίζει ενδιάμεση πρόγνωση και παρουσιάζει διπλή ηλικιακή αιχμή (σε βρέφη κάτω των 4 ετών και σε ενήλικες). Είναι ο πιο συχνός υπότυπος σε άτομα άνω των 16 ετών (έως και 70% των ενήλικων μυελοβλαστωμάτων). Είναι σημαντικά  ο λιγότερο συχνός σε παιδιά ηλικίας μεταξύ 4 και 16 ετών.

Group 3: χαρακτηρίζεται από την ενίσχυση (amplification) του ογκογονιδίου MYC. Αυτό το γονίδιο προκαλεί ταχύτατο πολλαπλασιασμό των καρκινικών κυττάρων. Εμφανίζεται κυρίως σε παιδιά, έχει υψηλό ποσοστό μεταστάσεων κατά τη διάγνωση και θεωρείται η πιο επιθετική υποομάδα. Παρουσιάζει το υψηλότερο ποσοστό πρώιμης μετάστασης (περίπου 40-45%) στο νευρικό σύστημα κατά τη στιγμή της διάγνωσης.

Group 4: Η πιο κοινή υποομάδα (35-40% των περιπτώσεων) με ενδιάμεση πρόγνωση, συχνότερη σε αγόρια και μεγαλύτερα παιδιά. Θεωρείται το λιγότερο κατανοητό μοριακά, καθώς δεν έχει μία ξεκάθαρη, κυρίαρχη γονιδιακή μετάλλαξη όπως άλλες ομάδες (π.χ. WNT ή SHH). Είναι ο συχνότερος μοριακός τύπος μυελοβλαστώματος, αντιπροσωπεύοντας περίπου το 35% έως 40% όλων των περιπτώσεων παγκοσμίως. Η 5ετής επιβίωση για παιδιά με Group 4 μυελοβλάστωμα κυμαίνεται γύρω στο 75% με 80%. Παρότι περίπου το 35-40% των ασθενών παρουσιάζει μετάσταση στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό κατά τη διάγνωση, η παρουσία μετάστασης στο Group 4 δεν συνεπάγεται απαραίτητα τόσο κακή πρόγνωση όσο στο Group 3.

Συμπτώματα.

Καθώς ο όγκος αναπτύσσεται στην παρεγκεφαλίδα, εμποδίζει τη ροή του εγκεφαλονωτιαίου υγρού προκαλώντας υδροκέφαλο και αυξημένη ενδοκράνια πίεση. Τα κύρια συμπτώματα περιλαμβάνουν:

Έντονους πονοκεφάλους (ιδιαίτερα το πρωί)

Ναυτία και επίμονους εμετούς

Αστάθεια στη βάδιση και απώλεια ισορροπίας (αταξία)

Διαταραχές στην όραση (π.χ. διπλωπία)

Θεραπευτική Αντιμετώπιση.

Η θεραπεία είναι συνδυαστική και εξατομικεύεται ανάλογα με την ηλικία του ασθενούς και τη μοριακή υποομάδα του όγκου:

Χειρουργική Εξαίρεση: αποτελεί το πρώτο και πιο κρίσιμο βήμα. Στοχεύει στη μέγιστη ασφαλή αφαίρεση του όγκου και στην ιστολογική ταυτοποίηση. Αν υπάρχει υδροκέφαλος, τοποθετείται μια παροχέτευση (shunt) για την αποσυμπίεση του εγκεφάλου.

Ακτινοθεραπεία: εφαρμόζεται συνήθως σε όλο τον εγκέφαλο και τη σπονδυλική στήλη (κρανιονωτιαία ακτινοβολία) για την εξόντωση κυττάρων που μπορεί να έχουν διασπαρεί μέσω του εγκεφαλονωτιαίου υγρού. Αποφεύγεται ή καθυστερείται σε παιδιά κάτω των 3 ετών για την προστασία του αναπτυσσόμενου εγκεφάλου.

Χημειοθεραπεία: χορηγείται μετά τη χειρουργική επέμβαση ή/και την ακτινοθεραπεία για την καταστροφή των υπολειπόμενων καρκινικών κυττάρων. Σε βρέφη και πολύ μικρά παιδιά, χρησιμοποιούνται σχήματα υψηλής δόσης (μερικές φορές με μεταμόσχευση βλαστοκυττάρων) για να καθυστερήσει ή να αποφευχθεί η ακτινοβολία.

Πρόγνωση.

Η πρόγνωση έχει βελτιωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με στοιχεία της American Cancer Society, τα ποσοστά 5ετούς επιβίωσης διαμορφώνονται ως εξής: 

-Τυπικός Κίνδυνος (Standard Risk): παιδιά >3 ετών, χωρίς μεταστάσεις, στα οποία επιτευχθεί πλήρης αφαίρεση του όγκου έχουν ποσοστό 5ετούς επιβίωσης  70% έως 80%.
-Υψηλός Κίνδυνος (High Risk):    παιδιά με μεταστάσεις ή σημαντικό υπολειπόμενο όγκο έχουν ποσοστό 5ετούς επιβίωσης  περίπου 60%.
-Στους ενήλικες, η πρόγνωση εξαρτάται από τον υπότυπο με ένα γενικό ποσοστό 5ετούς επιβίωσης  65% έως 70%.

 

 

Κεντρικό νευροκύττωμα.

 

Το κεντρικό νευροκύττωμα (Central Neurocytoma) είναι ένας σπάνιος, συνήθως καλοήθης όγκος του εγκεφάλου (Grade II κατά τον ΠΟΥ), ο οποίος αναπτύσσεται με αργό ρυθμό και εντοπίζεται κυρίως στο εσωτερικό των κοιλιών του εγκεφάλου. Αντιπροσωπεύει περίπου το 0,1% έως 0,5% του συνόλου των όγκων του νευρικού συστήματος και εμφανίζεται συχνότερα σε νεαρούς ενήλικες (ηλικίας 20 έως 40 ετών).

Εντόπιση και Χαρακτηριστικά.

Εντόπιση: Αναπτύσσεται σχεδόν αποκλειστικά στις πλάγιες κοιλίες ή στην τρίτη κοιλία του εγκεφάλου, κοντά στο διαφανές διάφραγμα.

Προέλευση: Προέρχεται από κύτταρα του νευρικού ιστού (νευρωνικής προέλευσης).

Φύση: Είναι καλά αφορισμένος όγκος, γεγονός που διευκολύνει τη χειρουργική του αφαίρεση.

Συμπτώματα.

Τα συμπτώματα προκαλούνται κυρίως λόγω της απόφραξης της ροής του εγκεφαλονωτιαίου υγρού, η οποία οδηγεί σε αυξημένη ενδοκράνια πίεση (υδροκέφαλο). Αυτά περιλαμβάνουν:

Έντονο πονοκέφαλο (συχνά χειρότερο το πρωί).

Ναυτία και εμετό.

Διαταραχές όρασης (π.χ. θολή όραση ή διπλωπία).

Σύγχυση ή αλλαγές στη συμπεριφορά.

Αστάθεια στη βάδιση ή ζάλη.

Διάγνωση.

Η διάγνωση γίνεται με απεικονιστικές εξετάσεις και επιβεβαιώνεται ιστολογικά:

Μαγνητική Τομογραφία (MRI): Η κύρια εξέταση επιλογής για την απεικόνιση της ακριβούς θέσης και του μεγέθους του όγκου.

Αξονική Τομογραφία (CT): Μπορεί να δείξει εναποθέσεις ασβεστίου ή αιμορραγία εντός του όγκου.

Βιοψία / Ιστολογική εξέταση: Απαραίτητη μετά την αφαίρεση για να επιβεβαιωθεί ότι πρόκειται για νευροκύττωμα και όχι για άλλο είδος γλοιώματος ή επενδυμώματος.

Ανοσοϊστοχημεία: Για να επιβεβαιωθεί η διάγνωση, ο όγκος εξετάζεται για ειδικούς νευρωνικούς δείκτες. Είναι πάντα έντονα θετικός στη συναπτοφυσίνη (synaptophysin).

Αντιμετώπιση και Θεραπεία.

Χειρουργική αφαίρεση: Η χειρουργική επέμβαση (κρανιοτομία) αποτελεί τον θεμέλιο λίθο και την πρώτη γραμμή αντιμετώπισης για το κεντρικό νευροκύττωμα. Καθώς ο όγκος αναπτύσσεται μέσα στο σύστημα των κοιλιών του εγκεφάλου, ο κύριος στόχος του χειρουργού είναι τριπλός: η αφαίρεση της μάζας, η παθολογοανατομική ταυτοποίηση αυτής και η άμεση ανακούφιση από τον αποφρακτικό υδροκέφαλο.
Στόχοι του Χειρουργείου:
Πλήρης Αφαίρεση (Gross Total Resection - GTR): Είναι ο ιδανικός στόχος. Εάν ο όγκος αφαιρεθεί ολοκληρωτικά, τα ποσοστά 5ετούς επιβίωσης αγγίζουν το 99%, ενώ η πιθανότητα να μην εμφανιστεί ξανά ο όγκος (free of recurrence) είναι εξαιρετικά υψηλή. Στις περιπτώσεις αυτές, δεν απαιτείται συμπληρωματική θεραπεία (ακτινοβολία ή χημειοθεραπεία).

Μερική Αφαίρεση (Subtotal Resection - STR): Εάν ο όγκος είναι στενά προσκολλημένος σε κρίσιμες δομές (όπως ο θάλαμος, η ψαλίδα ή μεγάλα αγγεία), ο χειρουργός επιλέγει εσκεμμένα να αφήσει ένα μικρό υπόλειμμα για να μην προκαλέσει μόνιμη νευρολογική βλάβη. Το υπόλειμμα αυτό αντιμετωπίζεται στη συνέχεια με ακτινοθεραπεία.

Χειρουργικές Προσπελάσεις:
Επειδή ο όγκος βρίσκεται βαθιά μέσα στις κοιλίες του εγκεφάλου, χρησιμοποιούνται κυρίως δύο εξειδικευμένες νευροχειρουργικές προσπελάσεις:
-Διαμεσολοβιακή Προσπέλαση (Transcallosal Approach): Ο χειρουργός περνά ανάμεσα στα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου και κάνει μια μικρή τομή στο μεσολόβιο (τη δομή που ενώνει τα δύο ημισφαίρια) για να μπει στις πλάγιες κοιλίες. Πλεονέκτημα: Επιτρέπει εξαιρετική ορατότητα και στα δύο ημισφαίρια και στις δύο πλάγιες κοιλίες, κάτι πολύ χρήσιμο αν ο όγκος εκτείνεται και αριστερά και δεξιά.

-Διαφλοιϊκή Προσπέλαση (Transcortical Approach): Ο χειρουργός περνά μέσα από τον φλοιό του εγκεφάλου (συνήθως από τον μετωπιαίο λοβό) για να φτάσει στην κοιλία. Πλεονέκτημα: Προτιμάται όταν ο όγκος είναι πολύ μεγάλος και έχει προκαλέσει μεγάλη διάταση (διάνοιξη) των κοιλιών, ή όταν εντοπίζεται κυρίως στη μία πλευρά.

Σύγχρονες Τεχνολογίες στο Χειρουργείο: σήμερα, η ασφάλεια των επεμβάσεων αυτών έχει αυξηθεί κατακόρυφα χάρη σε προηγμένα μέσα:
Νευροπλοήγηση (Neuronavigation): Λειτουργεί σαν «GPS εγκεφάλου», καθοδηγώντας τον χειρουργό σε πραγματικό χρόνο με βάση την προεγχειρητική μαγνητική τομογραφία.

Νευροενδοσκόπηση: Χρήση μικροσκοπικής κάμερας (ενδοσκοπίου) για την αφαίρεση του όγκου ή για τη διάνοιξη νέων οδών ροής του υγρού (π.χ. τρίτη κοιλιοστομία) αν υπάρχει υδροκέφαλος.

Διεγχειρητική Νευροπαρακολούθηση: Έλεγχος των εγκεφαλικών λειτουργιών κατά τη διάρκεια του χειρουργείου για την αποφυγή παράλυσης ή άλλων βλαβών.

Πιθανές Επιπλοκές Χειρουργείου:
Λόγω της βαθιάς εντόπισης του όγκου, οι πιθανοί κίνδυνοι περιλαμβάνουν:

Προσωρινή ή μόνιμη απώλεια της βραχυπρόθεσμης μνήμης (λόγω ερεθισμού της ψαλίδας).

Επιληπτικές κρίσεις.

Ενδοκοιλιακή αιμορραγία ή λοίμωξη (μηνιγγίτιδα).

Ανάγκη για τοποθέτηση μόνιμης παροχέτευσης (shunt) εάν ο υδροκέφαλος δεν υποχωρήσει μετά την αφαίρεση του όγκου.

Ακτινοθεραπεία / Στερεοτακτική Ακτινοχειρουργική: Η ακτινοθεραπεια παίζει καθοριστικό ρόλο στην αντιμετώπιση του κεντρικού νευροκυττώματος. Αν και η χειρουργική αφαίρεση παραμένει η πρώτη γραμμή άμυνας, η ακτινοβολία λειτουργεί ως μια εξαιρετικά αποτελεσματική συμπληρωματική (adjuvant) ή διασωστική (salvage) θεραπεία. Λόγω της φύσης του όγκου, ο οποίος είναι εξαιρετικά ακτινοευαίσθητος, η ακτινοθεραπεία εξασφαλίζει εξαιρετικό τοπικό έλεγχο της νόσου. Εάν επιτευχθεί πλήρης χειρουργική αφαίρεση (Gross Total Resection - GTR) ενός τυπικού/καλοήθους νευροκυττώματος, η ακτινοθεραπεία δεν είναι απαραίτητη και ο ασθενής τίθεται απλώς σε στενή παρακολούθηση. Η απόφαση για ακτινοβολία βασίζεται κυρίως στο αποτέλεσμα του χειρουργείου και στην ιστολογική εικόνα του όγκου:
-Μετά από Μερική Αφαίρεση (Subtotal Resection - STR): Εάν ο νευροχειρουργός δεν μπόρεσε να αφαιρέσει ολόκληρο τον όγκο (επειδή ήταν προσκολλημένος σε ζωτικές δομές του εγκεφάλου, όπως ο θαλάμος ή η ψαλίδα), η ακτινοθεραπεία χορηγείται για να καταστρέψει το υπόλειμμα. Μελέτες δείχνουν ότι η ακτινοβολία μετά από μερική αφαίρεση προσφέρει ποσοστά επιβίωσης παρόμοια με εκείνα της πλήρους αφαίρεσης. 

-Σε Άτυπο Νευροκύττωμα (Atypical Central Neurocytoma): Εάν η βιοψία δείξει επιθετική συμπεριφορά με υψηλό δείκτη κυτταρικού πολλαπλασιασμού (Ki-67 ή MIB-1 > 2-3%), ο κίνδυνος υποτροπής είναι μεγάλος. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η ακτινοβολία προτείνεται συχνά ακόμη και μετά από πλήρη χειρουργική αφαίρεση. 

-Σε περίπτωση Υποτροπής: Εάν ο όγκος εμφανιστεί ξανά μετά από χρόνια και ένα νέο χειρουργείο κρίνεται επικίνδυνο, η ακτινοθεραπεία αποτελεί την κύρια λύση για τον έλεγχο της νόσου

Χημειοθεραπεία: Η χημειοθεραπεία στο κεντρικό νευροκύττωμα δεν αποτελεί θεραπεία πρώτης γραμμής και χρησιμοποιείται εξαιρετικά σπάνια. Καθώς ο όγκος αυτός είναι συνήθως καλοήθης και βραδέως αναπτυσσόμενος (Grade 2), η αντιμετώπισή του βασίζεται κατά κύριο λόγο στο χειρουργείο και την ακτινοθεραπεία. Δεν υπάρχουν διεθνώς καθιερωμένες, επίσημες κατευθυντήριες οδηγίες (consensus guidelines) για τη χημειοθεραπεία στο κεντρικό νευροκύττωμα. Η χρήση της βασίζεται σε μικρές κλινικές μελέτες και μεμονωμένα περιστατικά.

Πρόγνωση. 

Η πρόγνωση για τους ασθενείς με κεντρικό νευροκύττωμα είναι γενικά πολύ καλή, με υψηλά ποσοστά μακροχρόνιας επιβίωσης μετά από επιτυχημένο χειρουργείο (80-90%). Ωστόσο, υπάρχει πιθανότητα υποτροπής εάν έχει απομείνει υπόλειμμα όγκου ή εάν ο όγκος παρουσιάζει υψηλό δείκτη πολλαπλασιασμού κυττάρων (δείκτης Ki-67 πάνω από 2-3%), οπότε χαρακτηρίζεται ως "άτυπο νευροκύττωμα". Για τον λόγο αυτό, η τακτική παρακολούθηση με μαγνητικές τομογραφίες είναι απαραίτητη.

Κεντρικό νευροκύττωμα.

Μηνιγγίωμα.

Πολλαπλή μηνιγγιωμάτωση.

Κεφαλαιμάτωμα.

 

 

Το κεφαλαιμάτωμα (cephalohematoma) είναι η συγκέντρωση αίματος κάτω από το περιόστεο, δηλαδή τη μεμβράνη που καλύπτει εξωτερικά τα οστά του κρανίου. Αν και η πάθηση είναι ευρύτερα γνωστή ως νεογνική κάκωση, μπορεί να εμφανιστεί σε άτομα οποιασδήποτε ηλικιακής ομάδας κατόπιν σοβαρού τραυματισμού. Το βασικότερο χαρακτηριστικό του είναι ότι το αίμα περιορίζεται αυστηρά έξω από το οστό του κρανίου, πράγμα που σημαίνει ότι η ίδια η συλλογή δεν ασκεί πίεση στον εγκέφαλο.

1. Νεογνικό Κεφαλαιμάτωμα (Στα βρέφη).
Στα νεογνά, το κεφαλαιμάτωμα αποτελεί μια συχνή και, κατά κανόνα, καλοήθη επιπλοκή του τοκετού. Εμφανίζεται περίπου στο 1% με 2% των φυσιολογικών γεννήσεων.
Αίτια και Μηχανισμός:
Προκαλείται από τη μηχανική πίεση και τις δυνάμεις τριβής που ασκούνται στο κεφάλι του εμβρύου κατά τη δίοδό του από το κανάλι του τοκετού. Οι δυνάμεις αυτές προκαλούν ρήξη στα μικρά αιμοφόρα αγγεία που τρέφουν το οστό κάτω από το περιόστεο.
Οι βασικότεροι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν:

    Υποβοηθούμενος τοκετός: Η χρήση εμβρυουλκίας (λαβίδων) ή βεντούζας αυξάνει κατακόρυφα την πιθανότητα εμφάνισης.
    Παρατεταμένο στάδιο εξώθησης: Όταν η κεφαλή πιέζεται για πολλή ώρα στα οστά της πυέλου της μητέρας.
    Μακροσωμία: Μωρά με μεγάλο βάρος γέννησης.

Κλινική Εικόνα:

    Καθυστερημένη Εμφάνιση: Το πρήξιμο σπάνια είναι ορατό αμέσως μετά τη γέννηση. Συνήθως αναπτύσσεται σταδιακά εντός 24 έως 72 ωρών.
    Περιορισμός από τις Ραφές: Το περιόστεο είναι σταθερά προσφυόμενο στις άκρες (ραφές) κάθε οστού του κρανίου. Επομένως, το κεφαλαιμάτωμα δεν ξεπερνά ποτέ τις κρανιακές ραφές και εντοπίζεται πάνω από ένα συγκεκριμένο οστό (συνήθως το βρεγματικό).
  Σταδιακή Σκληρυνση: Αρχικά η ψηλάφηση δείχνει μια μαλακή, κλυδάζουσα μάζα. Μετά από 2-3 εβδομάδες, η περιφέρεια αρχίζει να ασβεστοποιείται και να σκληραίνει, δίνοντας την ψευδαίσθηση «κρατήρα» ή κατάγματος.

2. Κεφαλαιμάτωμα σε Παιδιά και Ενήλικες.
Σε μεγαλύτερα παιδιά και ενήλικες, η ανατομική θέση της αιμορραγίας είναι ίδια, όμως το υπόβαθρο, η διάγνωση και η σοβαρότητα της κατάστασης διαφέρουν ριζικά.
Αίτια και Κίνδυνοι.
Στους ενήλικες, το κεφαλαιμάτωμα δεν αποτελεί αυτόματη διαδικασία αλλά είναι αποτέλεσμα κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης.    

Τροχαία ατυχήματα, πτώσεις από ύψος, εργατικά ατυχήματα ή βίαια χτυπήματα κατά τη διάρκεια αθλημάτων.

Νευροχειρουργικές επεμβάσεις (ως σπάνια μετεγχειρητική επιπλοκή μετά από μια κρανιοτομή).

Επειδή το κρανίο του ενήλικα είναι πλήρως σχηματισμένο και εξαιρετικά σκληρό, η δύναμη που απαιτείται για να αποκολληθεί το περιόστεο και να προκληθεί κεφαλαιμάτωμα είναι πολύ μεγάλη. Για τον λόγο αυτό, στους ενήλικες υπάρχει υψηλότατο ποσοστό συνύπαρξης κατάγματος του κρανίου ή ενδοκράνιας αιμορραγίας (π.χ. υποσκληρίδιο ή επισκληρίδιο αιμάτωμα).
Συμπτωματολογία στους Ενήλικες.
Σε αντίθεση με τα νεογνά, στους ενήλικες η κλινική εικόνα περιλαμβάνει:

    Έντονο τοπικό πόνο και ευαισθησία στην ψηλάφηση.
    Κεφαλαλγία (πονοκέφαλο) και ζάλη.
    Εκχυμώσεις (μώλωπες) στο τριχωτό της κεφαλής.

Διάγνωση και Διαφορική Διάγνωση.
Η διαγνωστική προσέγγιση εξαρτάται άμεσα από την ηλικία του ασθενούς.
Στα Βρέφη: Η διάγνωση είναι κλινική (με απλή ψηλάφηση και εξέταση από τον παιδίατρο). Πρέπει να διαφοροποιείται από την προκεφαλή (caput succedaneum), η οποία είναι απλό οίδημα (υγρό) των μαλακών μορίων, εμφανίζεται αμέσως στη γέννηση και ξεπερνά ελεύθερα τις κρανιακές ραφές.

Στους Ενήλικες: Η κλινική εξέταση δεν επαρκεί. Είναι υποχρεωτική η διενέργεια Αξονικής Τομογραφίας (CT) ή Μαγνητικής Τομογραφίας (MRI) κεφαλής προκειμένου να αποκλειστεί η ύπαρξη εσωτερικής εγκεφαλικής βλάβης ή κατάγματος.

Θεραπευτική Προσέγγιση και Αντιμετώπιση.

   Συντηρητική Αντιμετώπιση (Κατ' εξοχήν): Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων (ειδικά στα βρέφη και στα μικρά αιματώματα ενηλίκων), η θεραπεία συνίσταται σε απλή παρακολούθηση. Το σώμα απορροφά το παγιδευμένο αίμα φυσικά μέσα σε διάστημα 3 εβδομάδων έως 4 μηνών.
    Απαγόρευση Παρακέντησης: Η εισαγωγή βελόνας για την αναρρόχηση του αίματος απαγορεύεται αυστηρά σε όλες τις ηλικίες. Η διαδικασία αυτή αυξάνει δραματικά τον κίνδυνο εισαγωγής μικροβίων, μετατρέποντας μια κλειστή, στείρα συλλογή σε σοβαρή μόλυνση (οστεομυελίτιδα του κρανίου).
    Χειρουργική Παρέμβαση: Εφαρμόζεται σπάνια και κυρίως σε ενήλικες. Ενδείκνυται εάν το αιμάτωμα είναι εξαιρετικά μεγάλο, εάν επιμολυνθεί, ή εάν οδηγήσει σε χρόνιο ασβεστοποιημένο κεφαλαιμάτωμα, το οποίο προκαλεί μόνιμη παραμόρφωση του κρανίου και απαιτεί νευροχειρουργική αποκατάσταση (κρανιοπλαστική).

Υπερεφιππιακή αραχνοειδής κύστη.

 

Μια υπερεφιππιακή αραχνοειδής κύστη (suprasellar arachnoid cyst) είναι μια καλοήθης, πληρούμενη με εγκεφαλονωτιαίο υγρό (ΕΝΥ) κοιλότητα, η οποία αναπτύσσεται στην περιοχή ακριβώς πάνω από το τουρκικό εφίππιο (τη βάση του κρανίου όπου βρίσκεται ο αδένας της υπόφυσης). Αντιπροσωπεύει περίπου το 9% όλων των αραχνοειδών κυστών και εμφανίζεται συχνότερα στα παιδιά, αν και μπορεί να διαγνωστεί και σε ενήλικες. Οι περισσότερες είναι συγγενείς (υπάρχουν από τη γέννηση) και οφείλονται σε αναπτυξιακή διαταραχή κατά τη διαμόρφωση των μεμβρανών του εγκεφάλου.

Όταν η κύστη είναι μικρή, συνήθως δεν προκαλεί ενοχλήσεις και ανακαλύπτεται τυχαία σε μαγνητική (MRI) ή αξονική (CT) τομογραφία. Ωστόσο, λόγω της ευαίσθητης ανατομικής της θέσης, αν μεγαλώσει μπορεί να πιέσει ζωτικές δομές και να προκαλέσει:

Αποφρακτικό Υδροκέφαλο: Η κύστη πιέζει την τρίτη κοιλία του εγκεφάλου, εμποδίζοντας τη φυσιολογική ροή του ΕΝΥ. Αυτό οδηγεί σε αυξημένη ενδοκράνια πίεση με συμπτώματα όπως επίμονους πονοκεφάλους, ναυτία, εμετό και λήθαργο.

Διαταραχές Όρασης: Λόγω άμεσης πίεσης στο οπτικό χιάσμα (το σημείο όπου διασταυρώνονται τα οπτικά νεύρα), μπορεί να προκληθεί μείωση της όρασης ή απώλεια των εξωτερικών οπτικών πεδίων.

Ορμονικά Προβλήματα: Η πίεση στον υποθάλαμο ή στον μίσχο της υπόφυσης μπορεί να διαταράξει το ενδοκρινικό σύστημα. Στα παιδιά, αυτό συχνά εκδηλώνεται ως πρώιμη ή καθυστερημένη ήβη και διαταραχές ανάπτυξης

Νευρολογικά Σημεία: Μπορεί να εμφανιστούν αστάθεια στο βάδισμα (αταξία), αναπτυξιακή καθυστέρηση ή το σπάνιο «σύνδρομο της κινούμενης κούκλας» (bobble-head doll syndrome), όπου το κεφάλι κάνει ακούσιες κινήσεις μπρος-πίσω.

Η εξέταση εκλογής για την διάγνωσή τους είναι η Μαγνητική Τομογραφία (MRI) Εγκεφάλου, η οποία και επιτρέπει στους νευροχειρουργούς:

-Να επιβεβαιώσουν ότι το περιεχόμενο είναι καθαρό ΕΝΥ.

-Να αξιολογήσουν τον βαθμό πίεσης στα οπτικά νεύρα και την υπόφυση.

-Να τη διαφοροποιήσουν από άλλες κυστικές βλάβες της περιοχής, όπως το κρανιοφαρυγγίωμα ή την κύστη σχισμής του Rathke.

Η αντιμετώπισή τους, εξαρτάται αποκλειστικά από την παρουσία συμπτωμάτων και το μέγεθος της κύστης:

Παρακολούθηση (Συντηρητική αντιμετώπιση): Αν η κύστη είναι μικρή, ασυμπτωματική και δεν προκαλεί υδροκέφαλο ή πίεση, συστήνεται απλή νευρολογική παρακολούθηση και επαναληπτικές μαγνητικές τομογραφίες σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Χειρουργική Επέμβαση: Εάν υπάρχουν συμπτώματα, προοδευτική αύξηση του μεγέθους ή υδροκέφαλος, η επέμβαση κρίνεται απαραίτητη. Οι κύριες μέθοδοι περιλαμβάνουν:

-Ενδοσκοπική Θυριδοποίηση (Endoscopic Fenestration): Αποτελεί τη σύγχρονη μέθοδο εκλογής. Μέσα από μια ελάχιστα επεμβατική διαδικασία, ο χειρουργός δημιουργεί ένα «παράθυρο» στο τοίχωμα της κύστης, επιτρέποντας στο εγκλωβισμένο υγρό να παροχετευτεί με ασφάλεια στις φυσιολογικές οδούς του εγκεφάλου.

-Τοποθέτηση Παροχέτευσης (Shunt): Εγκατάσταση ενός μόνιμου λεπτού σωλήνα (κυστεο-περιτοναϊκή παροχέτευση) που μεταφέρει το πλεονάζον υγρό από την κύστη στην κοιλιακή χώρα. Χρησιμοποιείται λιγότερο συχνά πλέον λόγω του κινδύνου εξάρτησης ή έμφραξης της βαλβίδας.

Ενδοοστικό μηνιγγίωμα.

 

 

Το ενδοοστικό μηνιγγίωμα (primary intraosseous meningioma) είναι μια σπάνια μορφή μηνιγγιώματος που αναπτύσσεται μέσα στα οστά του κρανίου και όχι στην επιφάνεια του εγκεφάλου. Αποτελεί λιγότερο από το 2% του συνόλου των μηνιγγιωμάτων και λιγότερο από το 1% όλων των οστικών όγκων.  Συνήθως είναι καλοήθης όγκος (WHO grade I) βραδείας εξέλιξης.

Βασικά Χαρακτηριστικά.

Προέλευση: Αναπτύσσεται από κύτταρα των μηνίγγων που εγκλωβίστηκαν στα οστά (ραφές του κρανίου) κατά την εμβρυϊκή ανάπτυξη ή μετά από κάποιο τραύμα.

Μορφή: Μπορεί να προκαλέσει είτε πύκνωση του οστού (οστεοβλαστικό), είτε καταστροφή του οστού (οστεολυτικό), είτε μεικτή εικόνα.

Συχνότητα: Εμφανίζεται συχνότερα σε γυναίκες μέσης και τρίτης ηλικίας.

Συμπτώματα.

Τα συμπτώματα εξαρτώνται από το μέγεθος και το σημείο του κρανίου όπου εντοπίζεται ο όγκος:

-Ανώδυνο εξόγκωμα (σκληρή διόγκωση) στο κεφάλι.

-Τοπικός πόνος ή κεφαλαλγία (πονοκέφαλος).

-Προβολή του οφθαλμού (εξόφθαλμος) ή διαταραχές όρασης, αν ο όγκος βρίσκεται κοντά στον οφθαλμικό κόγχο.

-Ακουστικά προβλήματα ή ζάλη, αν εντοπίζεται στο κροταφικό οστό.

Διάγνωση.

Η διάγνωση γίνεται με απεικονιστικές εξετάσεις:

Αξονική Τομογραφία (CT): Δείχνει με ακρίβεια τις αλλαγές, τη διάβρωση ή την πύκνωση του οστού.

Μαγνητική Τομογραφία (MRI): Βοηθά να διαπιστωθεί αν ο όγκος επεκτείνεται προς τον εγκέφαλο ή τους γύρω μαλακούς ιστούς.

Αντιμετώπιση.

Χειρουργική αφαίρεση: Αποτελεί την κύρια θεραπεία. Ο νευροχειρουργός αφαιρεί το προσβεβλημένο οστό μαζί με ένα μικρό υγιές περιθώριο γύρω από αυτό.

Αποκατάσταση κρανίου: Το κενό που δημιουργείται στο οστό καλύπτεται συνήθως άμεσα με ειδικό πλέγμα ή κρανιοπλαστικό υλικό.

Παρακολούθηση: Αν ο όγκος είναι πολύ μικρός, εντελώς ασυμπτωματικός και ανακαλυφθεί τυχαία, μπορεί αρχικά να επιλεγεί η απλή τακτική παρακολούθηση με μαγνητικές τομογραφίες.