Ο αγγειόσπασμος παραμένει η σημαντικότερη αιτία θανάτου και βαρείας αναπηρίας σε ασθενείς που πάσχουν από υπαραχνοειδή αιμορραγία λόγω ρήξης ανευρύσματος εγκεφάλου. Ο αγγειόσπασμος εγκαθίσταται την 4η-6η ημέρα μετά την υπαραχνοειδή αιμορραγία, κορυφώνεται την 8η-10η ημέρα και συνήθως λύεται την 12η ημέρα. Η αντιμετώπιση του αγγειοσπάσμου γίνεται με συντηρητική θεραπεία, στην οποία περιλαμβάνεται η χορήγηση νιμοδιπίνης, η αιμοδιάλυση, η αύξηση του όγκου του κυκλοφορούντος υγρού, και η προκλητή υπέρταση. Παρ’ όλα τα συντηρητικά μέσα που έχουν χρησιμοποιηθεί για την αντιμετώπιση του αγγειοσπάσμου, ορισμένοι ασθενείς πεθαίνουν λόγω παρατεταμένου σπασμού και ισχαιμίας του εγκεφαλικού παρεγχύματος. Σε αυτές τις περιπτώσεις η έγκαιρη έναρξη της ενδοαγγειακής θεραπείας μπορεί να αποτρέψει τη μόνιμη νευρολογική διαταραχή. Δια το σκοπό αυτό, 6-12 ώρες μετά την εφαρμογή της συντηρητικής θεραπείας, θα πρέπει να εφαρμόζεται η ενδοαγγειακή θεραπεία του αγγειοσπάσμου εφ’ όσον ο σπασμός επιμένει. Αυτή συνίσταται κατ’ αρχάς στην ενδοαρτηριακή χορήγηση παπαβερίνης και νιμοδιπίνης και στην αγγειοπλαστική του φέροντος τον σπασμό αγγείου.
